امشب از آسمان دیده تو...روی شعرم ستاره می بارد....در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد....شعر دیوانه تب آلودم...شرمگین از شیار خواهشها

پیکرش را دوباره می سوزد....عطش جاودان آتشها....آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست...من به پایان دگر نیندیشم....که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کن امشب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جا میماند

عطر سکر آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو .....کس نیابد زمن نشانه من....روح سوزان آه مرطوب من بوزد بر تن ترانه من....

آه بگذار زین دریچه باز ....خفته در پرنیان رویاها با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها...

دانی از زندگی چه میخواهم؟...من تو باشم،تو،پای تا سر تو.....زندگی گر هزار باره بود...بار دیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست...کی توان نهفتنم باشد...

باتو زین سهمگین طوفانی...کاش یارای گفتنم باشد...بس که لبریزم از تو میخواهم

بدوم درمیان صحراها...سربکوبم به سنگ کوهستان...تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو میخواهم...چون غباری زخود فرو ریزم....زیر پای تو سر نهم آرام...به سبکم سایه ی تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است...گرچه پایان راه ناپیداست...من به پایان دگر نیندیشم...که همین دوست داشتن زیباست